از جمله فرمايشات حضرت سيّد الشّهداء أبا عبدالله الحسين بن عليّ بنأبيطالب عليهم السّلام است كه روزي به عنوان خطبه براي اصحاب خود ايراد نمودند:
أَيُّهَا النَّاسُ! إنَّ اللَهَ مَا خَلَقَ خَلْقَ اللَهِ إلَّا لِيَعْرِفُوهُ؛ فَإذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ، وَاسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَه مَا سِواهُ.
فَقَالَ رَجُلٌ: يَابْنَ رَسُولِ اللَهِ! مَا مَعْرِفَه اللَهِ عَزَّ وَجَلَّ؟ فَقَالَ: مَعْرِفَه أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ، إمَامَهُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ
«اي مردم! بدرستيكه خداوند خلق خود را نيافريده است، مگر از براي آنكه به او معرفت و شناسائي پيدا كنند.
پس زمانيكه او را بشناسند، در مقام بندگي و عبوديّت او برميآيند؛ و به واسطه عبادت و بندگي او از عبادت و بندگي غير او از جميع ما سِوي مُستغني ميگردند.
در اينحال مردي گفت: اي پسر رسول خدا! معرفت خداوند عزّوجلّ چيست؟
حضرت فرمود: معرفت و شناخت اهل هر زمان، امام خود را كه واجب است از او اطاعت و پيروي نمايند.»
منبع:
اين سخن حضرت را در «ملحقات إحقاق الحقّ» ص 594 از ج 11، از علاّمه شهير به ابن حسنويه در كتاب «دُرّ بحرِ المناقب» ص 128، مخطوط از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود: حسين بن عليّ عليه السّلام براي ايراد خطبه بسوي اصحابشان خارج شدند و چنين فرمودند.